5/04/2016 03:01:00 μ.μ.
0
.... Ήμουν περίπου 6 χρόνων . Ο πατέρας με έπαιρνε καμία φορά μαζί του στο καπηλειό όχι για να δουλέψω αλλά για μάθω να έχω επαφή με τον κόσμο. Να γίνω πιο θαρραλέος! ! Πήγαινα πιάτα και πιρούνια στους πελάτες ,άντε και το ψωμί στην ψάθινη την ψωμιέρα. Λίγες χαρτοπετσέτες και κάνα κατρούτσο με κρασί.. έμπαινα κρυφά στην κουζίνα και έπαιρνα καμία πατάτα ,έπινα και λίγη coca cola και μετά πάλι στο σερβίρισμα. Οι θαμώνες με αγαπούσαν πολύ. Θυμάμαι τον κυρ Γιώργο τον Καλαλά με τον φούρνο του απέναντι. Τον Δούρο που μας έφερνε κρασί. Τον θείο τον Μίμη τον Δάσκαλο Πουλή και πολλούς ακόμα.... Σαν ανταμοιβή πήγαινα στο περίπτερο απέναντι και έπαιρνα τύχες ... Μικρά χαρτάκια με ποδοσφαιριστές και βόλους... έβλεπα την ρέγκα στο κλουβί και τις φωτογραφίες του πατέρα... τα όμορφα στιχάκια που τα θυμάμαι ακόμα σε κάθε γωνία του μαγαζιού! Περίμενα να ακούσω τον ήχο του παλιού γραμμοφώνου και όταν χτυπούσε το τηλέφωνο έτρεχα να απαντήσω. Ένα τηλέφωνο παλιό με καντράν περιστροφικό. Που και που ακούγαμε και τον γείτονα να μιλάει , μπερδευόντουσαν οι γραμμές έλεγαν από τον ΟΤΕ..... και μετά έπαιρνα το ποδήλατο και γύριζα στην μάνα που περίμενε με αγωνία να ακούσει να κατεβαίνω τα σκαλιά του σπιτιού και να διαβάσω.... αλλά όλα αυτά έσβησαν ξαφνικά.Όταν ένα απόγευμα ενώ είχα προπόνηση είδα την αδερφή μου με δάκρυα στα μάτια να με περιμένει και να λέει κάτι διακριτικά στον προπονητή μου. ΠΑΓΩΣΑ !! Κατάλαβα πως κάτι δεν πάει καλά και έτρεξα γρήγορα να αλλάξω ρούχα. " Πήρε φωτιά το μαγαζί " μου είπε και νόμιζα πως έκανε πλάκα για να δικαιολογηθεί που ήρθε να με πάρει. Γέλασα και μου είπε πως είναι αλήθεια. Ανέβηκα στο ποδήλατο μου και πήγα όσο πιο γρήγορα γινόταν από το αρχαίο Θέατρο μέχρι και το καπηλειό χωρίς να κοιτάω δεξιά αριστερά. Χωρίς να βλέπω μπροστά μου..... λίγο πιο πίσω από το μαγαζί είδα κόσμο... καπνούς... πυροσβεστικά ... Αστυνομία... πέταξα το ποδήλατο και πήγαινα να δω τι είχε συμβεί... ένας γείτονας με άρπαξε από τον χέρι και με σταμάτησε. "Μείνε εδώ Γιωργάκη. Είναι καλά ο μπαμπάς σου... Είναι όλοι καλά...." από μακριά είδα τον πατέρα να τρέχει με ένα λάστιχο αλλά ήταν ήδη αργά ..... είχε πέσει και η σκέπη.... το δάκρυ μου έπεφτε αργά στην φρέσκια άσφαλτο που είχαν ρίξει την ίδια μέρα.... απο θαύμα δεν ήταν μέσα κανείς .... Από θαύμα !!! Πάλεψε όσο μπορούσε με τους νόμους και με τους κακούς ... έκανε τα πάντα και ξανά έφτιαξε το μισό.... Είμαι περήφανος γιατί ακόμα το σημείο αυτό είναι γνωστό ως " Στου Μαρίνου το καπηλειό" .......
Γιώργος ΜΑΡΙΝΟΣ
Σας ευχαριστώ πολύ όσους το διάβασαν.....Από την σελίδα στο facebook 
Το καπηλειο του Μαρινου. 1894-1994""

0 comments:

Δημοσίευση σχολίου

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.