5/14/2016 08:36:00 μ.μ.
0
Το γράμμα αυτό δημοσιεύτηκε στην Ενημέρωση Πελοποννήσου και είναι γραμμένο από κάποιον Αργείο ,ο οποίος προτίμησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.

Ο Καμπόσος διαφέρει! Μπορεί να μας ξαναδώσει το δικαίωμα στο όνειρο! 

Δίσταζα να γράψω γιατί δεν είμαι μαθημένος σε τέτοιες ενέργειες. Τελικά πήρα την απόφαση να το κάνω, πριν λίγες μέρες, όταν μας παράδωσες και επίσημα την αναμορφωμένη πλατεία του Αγίου Πέτρου. Και το κάνω σαν έμπρακτη μετάνοια γιατί, κάποιες στιγμές κιότεψα και έχασα την εμπιστοσύνη μου σε σένα. Για τον ενικό μη με παρεξηγήσεις, έτσι μιλάω εγώ σε όλους.
Δήμαρχε,
Όταν πρωτόπες πως θα αλλάξεις την πλατεία, δεν έδωσα μεγάλη σημασία. Σαν την υπόσχεση των κομμάτων για τον Ανάβαλο θα είναι σκέφτηκα. Ήταν και εκείνες οι μακέτες με τα χρώματα, τα φώτα και τα νερά, που έκαναν απίστευτη την υπόσχεση. Γι αυτό και, στην αρχή, έδωσα δίκιο στους άλλους που σε λέγανε λογά. Όμως, μέσα μου κρατούσα μια ελπίδα ότι ίσως και να τα καταφέρεις. Είχα ανάγκη να βρω επί τέλους ένα πολιτικό που να μου λέει την αλήθεια. Ένα πολιτικό που να μπορεί ν’ αλλάξει τα πράγματα. Νομίζω πως το είχαν ανάγκη όλοι οι Αργείοι, να πιστέψουμε πως πολλά μπορούν ν’ αλλάξουν και να γίνουν καλύτερα, αν το αποφασίσουμε με τη μέσα καρδιά.
Όταν άρχισαν οι καθυστερήσεις και οι διαμαρτυρίες σκέφτηκα πως τα έκανες μούσκεμα. Έβλεπα την πόλη μου σκαμμένη και με τα έργα σταματημένα και έλεγα πως πάλι εμείς θα την πληρώσουμε. Σε έβλεπα να βγαίνεις στο γυαλί και να μιλάς εξηγώντας γιατί σταμάτησαν οι εργασίες και ότι πάλευες την κυβέρνηση για να ελευθερώσει τα λεφτά του έργου που ήταν δικά μας, των Αργείων. Πως να σε πιστέψω όμως;
Η πλατεία σκαμμένη, η πόλη γεμάτη χώμα, τα δέντρα κομμένα και για να πιώ ένα καφέ πέρναγα περιπέτεια. Είχα αρχίσει να μετανιώνω που σε ψήφισα κάνοντας το χατίρι των δύο παιδιών μου που ορκιζόντουσαν στ’ όνομά σου γιατί σε ήξεραν σαν εκπαιδευτικό και έλεγαν πως είχες μπέσα. Άκουγα και το σύλλογο των μηχανικών, άκουγα και το σύλλογο των εμπόρων να λένε ότι καταστρέφεις την πόλη και πρέπει να ομολογήσω πως, από ένα σημείο και μετά στις κουβέντες του καφενείου έπαιρνα το μέρος τους.

Υπήρχε κάτι όμως που με βασάνιζε.  Σε έβλεπα κάθε μέρα, μα κάθε μέρα, άλλοτε πρωί πρωί, άλλοτε μεσημέρι και άλλοτε απόγευμα, να περπατάς τα χαλασμένα έχοντας μαζί σου ένα αντιδήμαρχο ή ένα επιστάτη του έργου. Και σε λίγες μέρες, πρόσεχα πως όλο και κάτι φτιαχνόταν. Το σκέφτηκα καλά και είπα πως το παλεύεις από πείσμα και ότι δεν αποκλείεται στο τέλος να κλείσεις τους λάκκους να βάλεις τίποτα πλάκες και να μας πεις ότι άλλαξες τα σχέδια λόγω της κρίσης.
Ήρθαν και τα προβλήματα με τις τράπεζες και τότε είπα «αντίο Άργος». Τι ήθελε και έσκαψε την πλατεία ο Καμπόσος; Σου γύρισα την πλάτη και δεν ξανασχολήθηκα μαζί σου. Είναι και αυτός σαν τους άλλους είπα.

Πέρασαν δυο τρεις μήνες και μια μέρα, όπως πήγαινα για τον καθημερινό μου καφέ, συνειδητοποίησα ότι έφτανα στην καφετέρια πιο εύκολα και ότι δεν είχε σκόνες. Κοίταγα γύρω μου αλλά δεν έβλεπα τις μεγάλες αλλαγές που είχαν γίνει. Και τότε…
Να ‘ναι καλά τα παιδιά μου Δήμαρχε! Οι δύο μαθητές σου που δεν έχασαν ούτε στιγμή την πίστη τους σε σένα. Με πήραν απ’ το χέρι και με πήγαν μπροστά στις ελιές που έφερες και έβαλες στη θέση των πεθαμένων Φοινίκων. Κοίτα, μου είπαν! «Το έργο φτάνει στο τέλος! Λίγα έχουν μείνει ακόμη για να γίνουν. Μέχρι το Πάσχα, το νερό θα είναι στις λίμνες και ο κόσμος θα περπατάει στην καρδιά του νέου Άργους σε μια πλατεία που θα τιμά τον Άγιο προστάτη της και την ιστορία της πόλης, που εσύ μας την έμαθες πατέρα».
Από εκείνη την ημέρα άρχισα κι εγώ να περπατάω την πλατεία, και κάθε μέρα, να βλέπω τις μικρές αλλαγές. Πολλές φορές σε συναντούσα και παρά τη σκοτούρα σου είχες πάντα ένα χαιρετισμό και ένα χαμόγελο για μένα.
Ένοιωθα χαρά και ντροπή. Θυμό και θαυμασμό. Χαρά γι’ αυτό το απίστευτο που ζούσα και που έπαιρνε μορφή καθημερινά, όλο και περισσότερο, και ντροπή γιατί, αντίθετα προς τα παιδιά μου, είχα χάσει την πίστη μου σε σένα.Θύμωνα με τους συμβούλους της αντιπολίτευσης, τους μηχανικούς και τους εμπόρους που με είχαν κάνει, με τα λόγια τους, να φοράω παραμορφωτικούς φακούς. Αισθανόμουν όμως και θαυμασμό γι’ αυτό που είχε γίνει και μάλιστα κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες που το έφτιαξες. Και λέω το έφτιαξες γιατί, η ανάπλαση της Πλατείας Αγίου Πέτρου είναι αποκλειστικά δικό σου έργο Δήμαρχε και πρέπει να το αναγνωρίσουμε όλοι.

Καθόμουν χτες το βράδυ και αναρωτιόμουν, που βρήκε τόσο κουράγιο και τόση δύναμη αυτός ο άνθρωπος. Πέτυχε το ακατόρθωτο! Και μονολόγησα«τελικά ο Καμπόσος διαφέρει»! Είναι ο δικός μας άνθρωπος. Αυτός πουμπορεί να μας ξαναδώσει το δικαίωμα στο όνειρο!
Και ξέρεις τώρα πως γίνονται αυτά, γιατί σίγουρα θα έχεις λουστεί τις πίκρες πολλές φορές. Όμως, εγώ, Δήμαρχε Δημήτρη Καμπόσο, έκανα την αυτοκριτική μου, και σου ζητώ δημόσια συγνώμη. Έπρεπε να σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη γιατί, κοιτώντας πίσω, θυμήθηκα πως δεν με είχες πουλήσει ποτέ. Ούτε είχες βάλει τίποτα και κανέναν πάνω από τα συμφέροντα του Άργους.
Σε θυμήθηκα, νέο, να βγαίνεις τα βράδια στο DR και να μιλάς με τις ώρες χωρίς να μασάς τα λόγια σου. Σε θυμήθηκα, διευθυντή στο σχολείο των παιδιών μου να τα αλλάζεις όλα από τη μια μέρα στην άλλη. Και τα κτήρια και τους μαθητές. Σε θυμήθηκα να κρεμάς μαύρες σημαίες στο Δημαρχείο διεκδικώντας για την πόλη. Να σώζεις το χωράφι του αδελφού μου από τον αγωγό αερίου. Να φέρνεις τη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων στο Άργος. Να φτιάχνεις το κόσμημα της Αίθουσας Τέχνης Μέγας Αλέξανδρος για να θυμίζεις την Αργεία καταγωγή του. Να τιμάς τους ήρωές μας, τους συμμαθητές μου της ΕΛΔΥΚ. Να τα βάζεις με όλους τους κομματικούς και τους «ιδιοκτήτες της πόλης» και να κερδίζεις με 60% τις εκλογές.
Παρασύρθηκα και ξέχασα να σταματήσω. Αν συνέχιζα θα έγραφα άλλα τόσα και άλλα τόσα, από όσα θυμήθηκα ότι έχεις κάνει.
Σου ζητώ συγνώμη που αμφέβαλα για σένα. Σου ζητάω να μη σταματήσεις εδώ. Κάνε ότι υποσχέθηκες. Κάνε ξανά το Άργος μας αντάξιο της ιστορία του.
Ξέρω ότι έχουμε κρίση και προβληματική διακυβέρνηση. Όμως οι Ηγέτες στα δύσκολα φαίνονται. Και εσύ Δημήτρη Καμπόσο έδειξες ότι μπορείς, ξέρεις και θέλεις να ξεπερνάς τις δυσκολίες.  
Τίμησες την εμπιστοσύνη των παιδιών μας. Να ξέρεις ότι και εμείς θα σε τιμάμε όσο θα παραμένεις ο δικός μας Δημήτρης Καμπόσος.

(Το όνομα του γράφοντος είναι στην διάθεση της εφημερίδας, με την εξουσιοδότηση αν ποτέ χρειαστεί να δοθεί στην δημοσιότητα)

0 comments:

Δημοσίευση σχολίου

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.