autostavropoulos.gr

4/23/2017 09:07:00 μ.μ.
0

Του Δημητρίου Μπαλτατζή Δρ. Φ. και θεολόγου (ενδεικτικές σκέψεις που θα ειπωθούν στην  εκδήλωση μαζί με τον κ. Στέλιο Παπαθεμελή στις 12 Μαΐου στο Εργατικό Κέντρο Άργους )
Μαθαίνω με χαρά ότι πολλά νέα αγόρια και κορίτσια μαθαίνουν σε σχολές και σωματεία τους δημοτικούς χορούς μας. Βλέπω νέα παιδιά να αποφοιτούν από σχολές βυζαντινής μουσικής και αγιογραφίας. Παρατηρώ ότι ακόμη και σε νεανικές συγκεντρώσεις περισσότερη χαρά αισθάνονται τα παιδιά μας με τους ελληνικούς δημοτικούς χορούς, παρά με τα ξένα ακούσματα. Δεν εξιδανικεύω τις καταστάσεις. Γνωρίζω πόσο ισοπεδωτικός είναι ο οδοστρωτήρας της παγκοσμιοποιήσεως. Αλλά διατηρώ συγκρατημένη αισιοδοξία για το μέλλον όταν διαπιστώνω ότι νέοι και μεγαλύτεροι προσπαθούμε να πάρουμε δυνάμεις για το παρόν και το μέλλον ακουμπώντας στον γερό και δοκιμασμένο κορμό του δέντρου με τις βαθιές ρίζες. Δέντρο είναι το Έθνος μας, ρίζες του η Παράδοση.
Η Ορθόδοξη Πίστη μας, η διαχρονική κι ενιαία ελληνική γλώσσα, η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια μέσα στην κοινότητα,  οι οικογενειακοί δεσμοί, οι χοροί μας και τα δημοτικά τραγούδια, η βυζαντινή ψαλμωδία και αγιογραφία,  η λαϊκή τέχνη,  η Ιστορία μας και η μνήμη των ηρώων, τα ήθη και τα έθιμα, τα σπουδαία λαογραφικά μας μουσεία, η αισιοδοξία για το μέλλον, ατά και πολλά άλλα είναι τα στοιχεία στα οποία μπορεί να βασισθεί μία πνευματική αναγέννηση, μία νέα ηθική και πολιτιστική ανάταση του Ελληνισμού.
Έγραφε το 1940 προς τους Έλληνες στρατιώτες ο μύστης της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης Φώτης Κόντογλου: «Πώς μπορεί ν’ αγαπά κανείς την Ελλάδα χωρίς ν’ αγαπά τον ελληνικό τρόπο σε όλα όσα δημιουργεί η ζωή; … Όποιος αγαπά την Ελλάδα, δεν μπορεί να μην αγαπά και καθετί με το οποίο φανερώνεται η εξαίσια ψυχή της Ελλάδας, δηλαδή την Παράδοσή μας, που μέσα της είναι θησαυρισμένοι όλοι οι απόκρυφοι θησαυροί της». Η Ελληνική Παράδοση αναβαπτισμένη στην Ορθοδοξία καλλιεργεί την ελπίδα, παρά τις δυσκολίες που πέρασε και περνά ο λαός μας. Θα την αξιοποιήσουμε δημιουργικά, ως δύναμη προοπτικής και όχι απλώς σαν μία αναφορά στο παρελθόν.
Η ιστορική μνήμη, η εθνική και θρησκευτική ταυτότητα -ειδικά για μας τους Ορθοδόξους Έλληνες- η Παράδοση, η Γλώσσα, η έννοια του Έθνους και του εθνικού συμφέροντος αποτελούν στοιχεία απαραίτητα για την επιβίωσή μας. Παρά τις σειρήνες της παγκοσμιοποιήσεως όλοι οι λαοί προτάσσουν την εθνική τους ιδιαιτερότητα. Το Έθνος, ως έννοια, ως ιδέα, ως βίωμα, ως ζωντανή πραγματικότητα παραμένει πρωταρχικός παράγων της κοινωνικής και της διεθνούς εξελίξεως. Τα Έθνη δεν πέθαναν, όπως θα ήθελαν οι πάσης φύσεως διεθνιστές. Ως Έλληνες έχουμε υποχρέωση να αντισταθούμε στις ισοπεδωτικές τάσεις του υλισμού, του ευδαιμονισμού και στις αρνητικές πλευρές της παγκοσμιοποιήσεως και ευρισκόμενοι στα πρώτα χρόνια της τρίτης χιλιετίας καλόν θα ήτο να θυμηθούμε τον Ηρόδοτο, ο οποίος μας διδάσκει τους παράγοντες διατηρήσεως της εθνικής συνειδήσεως και ταυτότητος. Το όμαιμον, το ομόγλωσσον, τα κοινά των Θεών ιδρύματα, το ομότροπον:
1) Το όμαιμον, η κοινή καταγωγή, υπήρξε ανέκαθεν ενωτικό στοιχείο του Ελληνισμού. Σήμερα οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τον υγιή πατριωτισμό και την ιστορική μας συνείδηση, μακριά από κάθε τάση φυλετισμού και σωβινισμού, αλλά παράλληλα καταπολεμώντας κάθε αίσθημα εθνικής μειονεξίας και ηττοπαθείας.
2) Το ομόγλωσσον (ή ομόγλωττον) εκ πρώτης όψεως μας προβληματίζει, διότι η ελληνική γλώσσα είναι μοναχική μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Δεν ανήκει σε κάποια από τις μεγάλες συνομοταξίες γλωσσών. Όμως οι πολιτικές αλλαγές στην Ανατολική Ευρώπη μάς επιτρέπουν να αντικρίσουμε και να αξιοποιήσουμε μία νέα πραγματικότητα. Πολλά εκατομμύρια Ορθοδόξων της Ανατολικής Ευρώπης,  μέλη ή υποψήφια μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, χρησιμοποιούν το βυζαντινογενές κυριλλικό αλφάβητο. Ρώσοι, Ουκρανοί, Σέρβοι, Βούλγαροι κ.α. ανήκουν γλωσσικά μεν στην σλαβική οικογένεια, αλλά το αλφάβητό τους είναι ελληνογενές. Το σπουδαιότερο, όμως, είναι εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες να γνωρίζουμε καλά την γλώσσα μας και να διδασκόμαστε τα Αρχαία και τη γλώσσα των εκκλησιαστικών κειμένων. Χωρίς αίσθηση γλωσσικής συνέχειας δεν οικοδομείται  η ιστορική συνέχεια.
3) Τα κοινά των Θεών ιδρύματα, δηλαδή η θρησκεία. Συνδετικό στοιχείο των Ελλήνων από τα προχριστιανικά χρόνια, πολύ δε περισσότερο μετά την διάδοση της Χριστιανικής Αληθείας. Σε δύσκολες στιγμές, όταν χανόταν ακόμη και η γλώσσα, η Ορθόδοξη Πίστη διεφύλαττε το εθνικό φρόνημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τουρκόφωνοι Καππαδόκες επί Τουρκοκρατίας. Έμειναν προσηλωμένοι στο Γένος, διότι δεν απώλεσαν την Ορθόδοξη Πίστη τους. Ο δε κορυφαίος Άγγλος Βυζαντινολόγος Σερ Στήβεν Ράνσιμαν παρατηρεί: Στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας η εκκλησία κατώρθωσε να επιβιώσει και μαζί της επεβίωσε και ο ελληνικός λαός.
4) Το ομότροπον, τα κοινά ήθη και έθιμα. Πέραν των καθαρώς λαογραφικών στοιχείων η παράδοσή μας διασώζει ζωογόνα στοιχεία για την απάνθρωπη εποχή, στην οποία ζούμε. Ιδιαιτέρως επισημαίνω τον ρόλο του οικογενειακού θεσμού. Παρά την αύξηση των διαζυγίων η οικογένεια παραμένει η σπονδυλική στήλη της κοινωνίας μας και η διατήρηση του ρόλου της θα βοηθήσει την αποφυγή ακραίων φαινομένων ηθικής και εθνικής παρακμής.
Πρέπει να προσπαθήσουμε. Δεν είναι πάντοτε εύκολο να αντισταθούμε στα αρνητικά φαινόμενα, με τα οποία ξεκίνησε η τρίτη χιλιετία. Όμως έχουμε οδηγό την Ελληνορθόδοξη παράδοση και την Ιστορία του Γένους μας, που μάς διδάσκουν την ελπίδα και την αισιοδοξία. Θα καλλιεργήσουμε τη γλωσσική μας συνέχεια,  την ιστορική μνήμη και την εθνική μας συνείδηση για να είναι καλύτερο το παρόν και μέλλον της Πατρίδας μας.

Έχω κάνει επί επτά χρόνια στο εξωτερικό για εργασία και σπουδές και ξέρω καλά το πνεύμα των πατριωτών μας που βρίσκονται εκτός Ελλάδας. Η Ορθοδοξία και η Γλώσσα κρατάει τον Ελληνισμό στο εξωτερικό. Επισημαίνω με έμφαση το γεγονός ότι ὁ Κόντογλου σπούδασε στο Παρίσι, αλλά δεν αλλοιώθηκε, δεν φράγκεψε, δεν έγινε ξενομανής. Το ίδιο βλέπουμε έναν αιώνα πριν με τον  Διονύσιο Σολωμό, ο οποίος σπούδασε στην Ιταλία, αλλά επέστρεψε περισσότερο Έλληνας και Ορθόδοξος. Το μήνυμα είναι ότι τα παιδιά μας θα πρέπει από μικρά να τα εφοδιάζουμε με Χριστό και Ελλάδα. Αν έχουν ελληνορθόδοξη αγωγή από την οικογένεια, όπου και αν βρεθούν αργότερα, όσες ξένες επιδράσεις και αν δεχθούν, θα παραμείνουν δημιουργικοί Έλληνες. Ο Κόντογλου αξιοποίησε φυσικά τις γνώσεις που απέκτησε στο Παρίσι, αλλά πάντα με υπόβαθρο Ελληνορθόδοξο και με στόχο την προσαρμογή του μηνύματός του στις ανάγκες της εποχής. Έτσι και σήμερα. Μην έχουμε ενδοιασμούς αν τα παιδιά μας φεύγουν για λίγα ή πολλά χρόνια σε Πανεπιστήμια της Ευρώπης και των ΗΠΑ, ή και αν εργάζονται. Δεν κινδυνεύουν να αφελληνισθούν αν εμείς οι γονείς και οι δάσκαλοι τους έχουμε αναθρέψει ελληνορθόδοξα. Μάλιστα θα αξιοποιηθούν κάθε γνώση και εμπειρία εργασίας για το καλό του Ελληνισμού. Αντιθέτως αν αφήσουμε τα παιδιά μας να διαπαιδαγωγούνται μόνο μια ξερή γνώση χωρίς αξίες και ιδέες του Ελληνορθόδοξου πολιτισμού τότε και εντός της Ελλάδας, πάλι ανελλήνιστοι θα γίνουν.

        Γενικά η παιδεία του ανθρώπου και ως αποτέλεσμα της διαδικασίας μάθησης, δεν σχετίζεται μονομερώς με τη γνωσιολογική κατάρτιση, αλλά και με την εμπειρική διαδικασία, η οποία συνδέεται με τη πνευματική και ηθική καλλιέργεια του νέου ανθρώπου. Ο σκοπός της Παιδείας, όπως τον ορίζει το Σύνταγμα και όπως τον διδάσκει επί αιώνες η Εκκλησία, η Φιλοσοφία και η Παιδαγωγική, είναι να διαπλάθει ολοκληρωμένες προσωπικότητες, όχι μόνον δια των γνώσεων (τις οποίες σήμερα μπορεί να αποκτήσει ο οιοσδήποτε και μέσω του internet) αλλά κυρίως δια της διδασκαλίας της αρετής. Μας αξίζει,  μια Παιδεία με την τρισυπόστατη διάστασή της ως εκπαίδευση, μόρφωση και ηθική καλλιέργεια. Παρατηρούμε ωστόσο, ότι, δυστυχώς, το σημερινό εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι προσανατολισμένο στον επιστημονισμό, ως προέκταση του ορθολογισμού, με αποτέλεσμα την ασύμμετρη ανάπτυξη του μαθητή αφού το σύστημα περιορίζεται ως επί το πλείστον στην καλλιέργεια μόνο της λογικής του. Η μονομέρεια αυτή, είπε, συνδέεται και από την τάση καλλιέργειας στο μαθητή στάσεων και αξιών ξένων προς την δική μας περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Η αξία του ελληνορθόδοξου πολιτισμού μας  έγκειται ότι η προσφορά του έγκειται όχι στη γνωσιολογική, αλλά στην παιδαγωγική διάσταση του περιεχομένου του, την οποία κομίζει ως ηθική αγωγή η ελληνορθόδοξη χριστιανική πίστη και παράδοση την οποία θα πρέπει να έχουν ως βάση και επίκεντρο η παιδεία μας.
Ένα μεγάλο μέρος του ελληνορθόδοξου πολιτισμού μας ήρθε από τις χαμένες πατρίδες μας. Εμείς σήμερα θα πρέπει με κάθε ευκαιρία να τιμούμε τους Αγίους μας και Ελληνορθόδοξη παράδοσή της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Δηλώνουμε δε προς κάθε κατεύθυνση ότι επιθυμούμε την ειρήνη με τους γείτονες, όχι όμως εις βάρος της ιστορικής αλήθειας. Ζητούμε την πλήρη αναγνώριση της Μικρασιατικής, της Ανατολικής Θράκης και της Ποντιακής γενοκτονίας και τραγουδούμε τον ποντιακό θρήνο της Αλώσεως που μας διδάσκει «Η Ρωμανία κι αν πέρασε, ανθεί και φέρει και άλλο». Η Ελληνορθόδοξη ταυτότητά μας συνίσταται στην άρρηκτη σύνδεση Ορθοδοξίας και Ελληνισμού. Η ασύγχυτη και αδιαίρετη αυτή σύνδεση, προσδιόρισε την εθνική και θρησκευτική μας συνείδηση, προσδιόρισε την πολιτιστική παραγωγή μας και συνέβαλε αποφασιστικά στη διαμόρφωση των θεσμών μέσα στην κοινωνία.
Ο καθηγητής και πρύτανης κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης σημειώνει: «Όποιος μιλάει για Ορθοδοξία ερήμην του Ελληνισμού, νομίζω ότι ματαιοπονεί, όποιος όμως μιλάει για Ελληνισμό ερήμην της Ορθοδοξίας, κάνει κάτι χειρότερο· ασχημονεί». Όσοι αποκόπτονταν από την ορθόδοξη πίστη και κοινωνία, έχαναν και την ελληνικότητά τους. Αυτό εσήμαιναν τα ρήματα «φραγκεύω» και «τουρκεύω». Έλληνες έμεναν όσοι παρέμειναν ορθόδοξοι.
Εάν θέλουμε να αποδώσουμε με μια λέξη τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό μας, τον πολιτισμό της Ρωμιοσύνης, θα λέγαμε ότι είναι ο πολιτισμός του προσώπου. Στην παράδοσή μας ο Θεός - δημιουργός είναι πρόσωπο, αλλά και ο άνθρωπος είναι πρόσωπο. Το πρόσωπο νοείται ως ελευθερία και ετερότητα. Το πρόσωπο είναι το «εσύ», που βρίσκεται απέναντι από το «εγώ», είναι ο άλλος. Το πρόσωπο ως ελευθερία και ετερότητα είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο, όχι μόνο πνευματικά αλλά και ψυχοδιανοητικά και βιολογικά. Τα χαρακτηριστικά της ελευθερίας και της μοναδικότητας ο άνθρωπος, ως πρόσωπο, τα έχει προίκα από το Δημιουργό του. Καθώς ο Θεός εκτός από ελευθερία είναι και αγάπη, έτσι ακριβώς είναι και ο άνθρωπος.
Ο πολιτισμός της Ρωμιοσύνης είναι ο πολιτισμός της κοινοτικότητας, της ενορίας. Είναι το «εμείς» του Μακρυγιάννη.
Ο μόνος χώρος όπου μπορούν να βιωθούν αυθεντικά αυτές οι πνευματικές πραγματικότητες, είναι ο χώρος της θεανθρώπινης κοινωνίας που λέγεται Εκκλησία. Μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, η οποία είναι «ιατρείον πνευματικόν» κατά τον Ιερό Χρυσόστομο και τους Αγίους Πατέρες, το ανθρώπινο πρόσωπο καταξιώνεται. Καταξιώνεται διά της αληθούς θεογνωσίας και θεοκοινωνίας του ανθρώπου με το Θεόν, η οποία γίνεται κατορθωτή διά της υπακοής στο θέλημα του Θεού και εν γένει του αγώνα που κάνει ο πιστός να καθαρίσει με τη χάρη του Θεού τον εαυτό του από τα πάθη και να φτάσει στον Αγιοπνευματικό φωτισμό και στην κατά Χάριν θέωση. Αυτό δεν είναι ένα κατόρθωμα του ανθρώπου, αλλά δώρο της Χάριτος του Θεού. Σε αντίθεση με την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας, η λεγομένη Νέα Εποχή αλλά και κάθε αιρετική διδασκαλία, ως αυτονομημένη προσπάθεια του υπερήφανου μεταπτωτικού ανθρώπου όχι μόνο δε γνωρίζει το πρόσωπο, αλλά και κατά βάθος το μισεί και αγωνίζεται να το καταργήσει.
Σ’ αυτό το σκοτάδι το πνευματικό και σ’ αυτή τη σύγχυση, εμείς οι ορθόδοξοι θα πρέπει να αντιτάξουμε το φως και την αλήθεια του Χριστού. Ο ίδιος ο Κύριός μας λέει: “Eγώ ειμί η Oδός και η Aλήθεια και η Ζωή”, οπότε καταρρέει η συγκρητιστική πανθρησκεία της Νέας Εποχής. Εδώ θα πρέπει να γίνει σαφές ότι αντιτιθέμεθα στην παγκοσμιοποίηση της Νέας Εποχής, διότι προσπαθεί να επιβληθεί χωρίς Χριστό και εναντίον του Χριστού. Θα πρέπει να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να αποκτήσουν την “καλή ανησυχία”, όπως έλεγε ο μακαριστός πατήρ Παΐσιος ο Αγιορείτης. Μας χρειάζεται νήψη, δηλαδή πνευματική επαγρύπνηση. Μας χρειάζεται μετάνοια και προσευχή. Χρειάζεται να αναπτύξουμε πνευματικά αντισώματα για να αντισταθούμε στη δαιμονική «πνευματικότητα» της Νέας Εποχής. Αυτό θα γίνει αν γνωρίσουμε, αγαπήσουμε, βιώσουμε και προβάλλουμε την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας. Κάθε ενορία και κάθε μοναστήρι μπορούν και πρέπει να γίνουν κέντρα αυτής της πνευματικής αντιστάσεως.
Πέρα όμως από την “καλή ανησυχία”, την προσευχή και τη μετάνοια, να είμαστε έτοιμοι και για παρεμβάσεις, όπου και όταν χρειασθεί και μας καλέσει η Εκκλησία μας. Και να μην ξεχνούμε: Αυτοί που σχεδιάζουν παγκοσμιοποιήσεις χωρίς Χριστό και εναντίον του Χριστού αλλά και των ανθρώπων, «κάνουν λογαριασμούς χωρίς τον ξενοδόχο», γιατί ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός είναι ο μοναδικός και πραγματικός Κύριος της Ιστορίας και του κόσμου.
Η  δόξα  και το κατορθώματα του ελληνορθόδοξου πολιτισμού
1.                  Χωρίς την Ελληνική φυλή δεν θα υπήρχε ο σύγχρονος πολιτισμός
2.                  Είχαμε και έχουμε συνεχή πολιτιστική και ύπαρξη  για 4.000 χρόνια περίπου.
3.                  Καλλιεργήσαμε πρώτοι την επιστημονική και φιλοσοφική σκέψη.
4.                  Δημιουργήσαμε με την καλλιτεχνική ευαισθησία μας απαράμιλλα μνημεία τέχνης (π.χ Αγία – Σοφία, Παρθενώνας κ. α ) .
5.                  Χαρίσαμε στην ανθρωπότητα αριστουργήματα του έντεχνου λόγου.
6.                  Πρώτοι συλλάβαμε τις έννοιες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
7.                  Προσφέραμε τη γλώσσα μας με την οποία διαδόθηκε  ο Χριστιανισμός.
8.                  Προσφέραμε στην Ευρώπη την αναγέννηση.
9.                  Με τον αγώνα και τη θυσία του 1821 άρχισε να ξυπνάει  η Ευρώπη και να δημιουργηθεί το πνεύμα της αντίστασης και η έννοια των εθνικών κρατών.
10.              Η προσφορά μας στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο: ο Τσώρτσιλ αναφέρει, ότι το κατόρθωμα των ελλήνων υπενθυμίζει τα ελληνικά τρόπαια της κλασικής εποχής. Όλος ο ξένος τύπος έγραψε τα καλύτερα λόγια για τους Έλληνες,  ο Βρετανός υπουργός Χέρμπερτ Μόρισον δήλωνε: «Η Ελλάς μας χάρισε την πρώτη κατά σειρά νίκη εναντίον του άξονα». Ακόμη ο Τσώρτσιλ τόνισε στο εξής: δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν τους ήρωες, αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες. Τέλος, ο ηρωικός αγώνας της Ελλάδος εναντίον του Άξονα, από 28 Οκτωβρίου 1940 ως 31 Μαΐου 1941, υπήρξε πραγματικά μεγάλο ιστορικό γεγονός, με την πολλαπλή και κρίσιμη συμβολή του για την έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. 
      Παρά τα προβλήματα που έχουμε τελευταία με την οικονομική κρίση, ας καταβάλουμε όλοι μαζί, οι ιθύνοντες περισσότερο, στο χώρο του ο καθένας να βελτιώσουμε το επίπεδό μας με την εργασία μας. Οι Έλληνες το απέδειξαν στο παρελθόν, ας το αποδείξουμε και τώρα με ελπίδα και θέληση, ας εργαστούμε για την πατρίδα μας, ας δώσουμε τη φωνή μας για την ποιότητα και την ανάπτυξη και προπάντων για τις ανθρώπινες αξίες που τόσο ανάγκη τις έχουμε στη σύγχρονη εποχή. Ας μην ξεχνάμε τον Κολοκοτρώνη ο οποίος λέει: Ελάτε κοντά μου να σας δώσω την ευχή μου και να είστε αδελφωμένοι και μονιασμένοι. Ας προσπαθήσουμε  για μια  Ελλάδα δυνατή αντάξια της ιστορίας, αξίζει να αγωνιστούμε ο κάθε ένας σε όποιο μετερίζι και αν βρίσκεται.     
Γνωρίζοντας ότι σήμερα περνάμε δυσκολίες ατομικές της ζωής και Εθνικές λόγω τα οικονομικής κρίσης. Τέλος, αλλά ας μη μείνουμε, αγαπητοί μου αδελφοί, μόνο στο «Περίλυπός εστί η ψυχή μου έως θανάτου». Ο Χριστός δεν είπε μόνο το λόγο αυτό. Από τα άγια χείλη του Υιού της Παρθένου βγήκαν και κάποια άλλα λόγια. Εκείνος είπε: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον». Στον κόσμο θα δοκιμάσετε θλίψι, αλλά έχετε θάρρος, εγώ τον έχω νικήσει τον κόσμο.  Ας έλθουν λοιπόν οι λύπες, οι δοκιμασίες, οι θλίψεις, ας σείεται η γη, ας μαίνεται η κόλασις. Θαρσείτε πιστοί, θαρσείτε Έλληνες, θαρσείτε λαοί. Τα δεινά θα περάσουν. Η νίκη ανήκει στα παιδιά του Χριστού, ον οι παίδες, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.
Αγαπητοί μου φίλοι με την Ελληνορθόδοξη παράδοσή μας, με τον πνευματικό αγώνα μας, με το Χριστό μας θα δούμε καλύτερες ημέρες να είμαστε σίγουροι  και στο παρόν και στο μέλλον. Ας γίνει πυξίδα  και Φάρος στη ζωή του καθενός μας και στο Έθνος μας ο Ελληνορθόδοξος πολιτισμός μας σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, τότε να είμαστε σίγουροι,  ότι  δεν θα φοβόμαστε κανέναν και θα έρθουν καλύτερες ημέρες στην ταλαιπωρημένη και αγαπημένη  πατρίδα μας.
Σας προσκαλώ  όλους στην εκδήλωση που θα γίνει στο Εργατικό Κέντρο του Άργους ημέρα Παρασκευή στις 12 Μαΐου 2017 ώρα 7 μ.μ. Ελάτε να τιμήσουμε ένα άξιο Μακεδόνα πολιτικό, ο οποίος διετέλεσε επί σειρά ετών Υπουργός Δημοσίας Τάξεως, Υφυπουργός Παιδείας και Υπουργός Μακεδονίας και Θράκης. Είναι ένθερμος υποστηρικτής της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης και των σύγχρονων Εθνικών θεμάτων. Ελάτε να τιμήσουμε την Μακεδονία μας. Τιμήσαμε και καλά κάναμε τον Αλέξανδρο τον καλύτερο στρατηγό των αιώνων με το να κάνουμε ένα πνευματικό κέντρο για αυτόν. Ας τιμήσουμε και έναν άξιο Μακεδόνα και αγωνιστή της Δημοκρατίας. Ας μη ξεχνάμε κάθε τιμή στην ιστορία μας και στα πρόσωπα που την αξίζουν, η τιμή γυρίζει σε μας τους ίδιους. 
ΣΑΝ ΑΚΡΙΤΑΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΘΡΑΚΙΩΤΗΣ  ΠΟΥ ΕΊΜΑΙ ΣΑΣ ΚΑΛΏ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΩ ΌΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΚΔΉΛΩΣΗ. ΑΣ ΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ, ΑΣ ΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΌΛΟΥΣ ΕΓΚΑΡΔΙΑ ΘΕΡΜΟΤΑΤΑ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ.





0 comments:

Δημοσίευση σχολίου

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ' αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.