autostavropoulos.gr

10/30/2017 08:00:00 π.μ.
0

Του Δημητρίου Μπαλτατζή Δρ. Φ. και θεολόγου


Ανατρέφονται Χριστιανικά
Οι Άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός, ήταν αδέλφια και κατάγονταν από την Ασία. Με τα ίδια ονόματα του Κοσμά και Δαμιανού έχουμε και άλλα δύο ζευγάρια Αγίων Αναργύρων που ήταν επίσης αδέλφια και γιατροί. Αυτοί κατάγονταν οι μεν από τη Ρώμη και εορτάζουν στις 1 Ιουλίου. Οι δε εκ της Αραβίας και εορτάζουν στις 17 Οκτωβρίου. Ονομάστηκαν όλοι τους Ανάργυροι, επειδή θεράπευαν δωρεάν τους ασθενείς.

Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, οι οποίοι κατάγονταν από την Ασία κατάγονταν από ευκατάστατη οικονομικά οικογένεια. Ο πατέρας τους, στην αρχή, ήταν ειδωλολάτρης. Αργότερα όμως πίστεψε στο Χριστό και έγινε Χριστιανός. Από τότε όμως που έγινε Χριστιανός έζησε μόνο για λίγο καιρό, αλλά έζησε με αρετή και σωφροσύνη. Κι όταν αργότερα, παρέδωσε το πνεύμα του στον Πλάστη και Θεό του, άφησε τα παιδιά του στη Θεία Προστασία και την φροντίδα της μητέρας τους, της Θεοδότης.

Η μητέρα τους η Θεοδότη από πολύ μικρή διακρινόταν για την ευσέβεια και την πίστη στο Θεό. Όταν χήρεψε, προσπάθησε με περισσότερο σθένος και επιμονή να μορφώσει τα παιδιά της και να τους προσδώσει Χριστιανικό χαρακτήρα και Χριστιανικές αρετές. Κι επειδή η ίδια ήτανε πολύ πιστή ήταν το καλύτερο παράδειγμα προς μίμηση για τα παιδιά της. Αυτή, άλλωστε είχε ήδη, με την Πίστη της στο Θεό, καταφέρει να γλιτώσει τον άνδρα της από την πλάνη της ειδωλολατρίας και να τον οδηγήσει στην αλήθεια του Χριστιανισμού. Με όλες της τις αρετές, αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση για όλες της γυναίκες του περίγυρού της.

Η φροντίδα της, όμως, πλέον ήτανε τα παιδιά της. Δεν ήθελε να τους στερήσει τη μόρφωση. Ήξερε πως από αυτήν εξαρτιόταν η άνοδος και η πρόοδος των παιδιών της και γι’ αυτό, μετά την εγκύκλιο μόρφωση, χρησιμοποίησε την περιουσία της, για να σπουδάσουν τα παιδιά της στην Ιατρική.

Ιατροί ψυχών και σωμάτων
Ο Κοσμάς και ο Δαμιανός, από πολύ μικροί ακόμα, διακρίνονταν για την επιμέλειά τους στα γράμματα. Είχαν μια γεροντική σύνεση που κατέπληττε τους πάντες. Αυτό έκανε τη χήρα Θεοδότη πολύ χαρούμενη και προσευχότανε τακτικά και παρακαλούσε το Θεό να φωτίζει τα παιδιά της.

Πράγματι, όταν τα παιδιά πήγαν την Ιατρική, γνώριζαν δύο μόνο δρόμους: αυτόν που οδηγούσε στην Εκκλησία και αυτόν που κατευθυνόταν προς τη σχολή. Ακολουθούσαν ακριβώς την ίδια τακτική με τον Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο τον Θεολόγο, όταν σπούδαζαν στην Αθήνα. Μετά από τα καθορισμένα χρόνια, αποφοίτησαν και οι δύο ως γιατροί.

Αμέσως, η αγάπη, η κινητήρια αυτή δύναμη για όλες τις καλές πράξεις, τέθηκε σε κίνηση. Τα φιλάνθρωπά τους αισθήματα δεν τους άφηναν να ησυχάσουν ούτε στιγμή βλέποντας τους συνανθρώπους τους να πεθαίνουν, χωρίς να έχουν στοιχειώδεις ιατρικές περιθάλψεις. Ως άξια τέκνα της μητέρας τους, δεν χρησιμοποίησαν ούτε στιγμή το επάγγελμά τους για να πλουτίσουν εις βάρος των δυστυχισμένων ανθρώπων, αλλά το θεωρούσαν πάντα ως ιερό υπούργημα και το αντιμετώπιζαν ως ιερή αποστολή. Δεν έπαιρναν ποτέ χρήματα, ούτε συμβολικά και εξασκούσαν το επάγγελμά τους αποκλειστικά ως διακόνημα προς τον πλησίον. Προμηθεύοντα μόνο τα απαραίτητα αγαθά για να ζήσουν, χρησιμοποιώντας το μικρό υπόλοιπο της περιουσίας τους.

Αλλά εκτός από τη θεραπεία του σώματος, την οποία έμαθαν στη σχολή τους, ασχολούνταν με σθένος και με τη θεραπεία της ψυχής. Παντού και πάντοτε, δεν έχαναν την ευκαιρία να κηρύξουν το Όνομα του Χριστού. Θεωρούσαν ως πρώτο τους και κύριο καθήκον τον ευαγγελισμό των ψυχών. Άλλωστε, ο πόνος καλλιεργεί βαθιά την ανθρώπινη ψυχή και δέχεται με μεγαλύτερη προθυμία το σωστικό κήρυγμα του Ευαγγελίου.

Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός, με την τακτική τους που δεν έπαιρναν χρήματα από του αρρώστους, είχαν κατακτήσει ολόκληρη την περιοχή. Οι άνθρωποι δεν τους φώναζαν με τα πραγματικά τους ονόματα, αλλά Ανάργυρους. Το επίθετο αυτό δε δήλωνε απλά ευγένεια, αλλά και τα ψυχικά χαρίσματα των Αγίων.

Αποστολικά Χαρίσματα

Η ελεημοσύνη, η φιλανθρωπία και η υπηρεσία τους προς τους συνανθρώπους τους δεν έκαναν διακρίσεις. Φερόντουσαν με τον ίδιο τρόπο και στους πλουσίους και στους πτωχούς και σε ξένους και σε ντόπιους. Κι όπως προαναφέρθηκε παρείχαν σε όλους δωρεάν τη θεραπεία. Το σπίτι τους είχε γίνει μια σύγχρονη Προβατική Κολυμβήθρα, η μάλλον ανώτερη από εκείνη, διότι εκείνη θεράπευε έναν ασθενή στο χρόνο, ενώ η οικία των Αγίων Αναργύρων έβλεπε να θεραπεύονται πολλοί κάθε μέρα.

Ακολουθώντας αυτόν τον τρόπο ζωής, οι Άγιοι αξιώθηκαν των αποστολικών χαρισμάτων. Το χάρισμα που έδωσε ο Θεός στους Αποστόλους, να θεραπεύουν θαυματουργικά, το απέκτησαν κι αυτοί. Χωρίς βότανα, έμπλαστρα και άλλα θεραπευτικά μέσα, αλλά μόνο με τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος θεράπευαν όλους τους πάσχοντες.

Τέτοια ήταν η ταπείνωση των Αγίων που περιποιούνταν μόνοι τους και χωρίς καμία βοήθεια τις πληγές των ασθενών, είτε επρόκειτο για ανθρώπους, είτε ακόμα και για ζώα που υπέφεραν από κάποια πληγή ή ασθένεια. Παρόλα αυτά όμως, πάντοτε διακήρυτταν πως οι θαυματουργικές ιάσεις γίνονταν με τη δύναμη του Θεού και ποτέ δεν ισχυρίστηκαν πως επρόκειτο για δικές τους δυνάμεις. Φυσικά και γνώριζαν τα σοφά παλιά βιβλία της ιατρικής, αυτά του Ιπποκράτη, του Γαληνού, του Διασκουρίδη, αλλά και άλλων. Αλλά όσο καλά και αν κατείχαν την τέχνη της ιατρικής, πάνω από όλα χρειάζονταν το όνομα του Χριστού και την πίστη τους στο Θεό. Στο όνομα του Χριστού θεράπευαν τους ασθενείς τους, και το όνομα αυτό είχαν και οδηγό στις θεραπείες τους.

Η Ιατρική Επιστήμη της εποχής δεν είχε τη δύναμη να θεραπεύσει ένα τυφλό ή έναν χωλό, ενώ δεν μπορούσε καν να διανοηθεί την ανάσταση ενός νεκρού. Με τη δύναμη όμως του Χριστού και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, οι Άγιοι Ανάργυροι τα κατάφεραν, μεταξύ άλλων, να πραγματοποιήσουν όλα τα παραπάνω.

Γι’ αυτό και καθημερινά άνθρωποι έτρεχαν από διάφορες περιοχές στους Αγίους Αναργύρους και έφερναν μαζί τους τυφλούς, χωλούς, δαιμονισμένους και κρεβατωμένους από κάθε λογής αρρώστια. Και δεν έφευγαν ποτέ όπως ήρθαν. Έφευγαν χαρούμενοι, επειδή αξιώθηκαν διπλής θεραπείας, σωματικής, αλλά και ψυχικής. Ο άρρωστος που ήταν νευρικός και ανυπόμονος, μετά από τη συνάντησή του με τους Αγίους Αναργύρους γινόταν πράος και υπομονετικός. Ο μεμψίμοιρος που γόγγυζε εναντίον των ανθρώπων, αλλά ακόμα κι εναντίον του ίδιου του Θεού, μετά τη συνάντηση με τους Αγίους Αναργύρους, μάθαινε να είναι καλός με τους ανθρώπους και ευγνώμων απέναντι στο Θεό.

Κι όταν οι ψυχικές πληγές των ασθενών ήταν πολύ μεγάλες για να μπορέσουν να τις περιποιηθούν και να τις θεραπεύσουν οι Άγιοι Ανάργυροι, τότε ζητούσαν τις συμβουλές και τη βοήθεια πιο έμπειρων και συνετών Ιερέων και Πνευματικών.

Η Χριστιανική τους αγάπη τους οδηγούσε πολλές φορές όχι απλά να μη δέχονται αμοιβή, αλλά να δαπανούν οι ίδιοι τα έξοδα της θεραπείας, αλλά και της σίτισης, των απόρων ασθενών που περιέθαλπαν. Αλλά ακόμα και τότε, ποτέ τους δε δέχονταν ευχαριστίες. Συμβούλευαν τους ανθρώπους να ευχαριστούν το Θεό, γιατί απ’ Αυτόν γίνονταν, στην πραγματικότητα, όλες οι ευεργεσίες και οι θεραπείες.

«Αυτός», έλεγαν, «μας δίδαξε αυτό το καθήκον. Γι’ αυτό κι εμείς το εκτελούμε. Δεν είναι αλήθεια, ότι εμείς δεν αποβλέπουμε σε μισθό. Δεν πληρωνόμαστε από εσάς, αλλά μας απομένει ο ουράνιος μισθός, το οποίο δίνει Εκείνος. Είμαστε ακριβοπληρωμένοι. Γιατί να μας ευχαριστήσετε;»

Το δωράκι της φτωχής

Εκείνη την εποχή ζούσε μια γυναίκα που την έλεγαν Παλλαδία. Η Παλλαδία υπέφερε από μια βαριά ασθένεια και βρισκόταν πολύ καιρό στο κρεβάτι. Οι Άγιοι Ανάργυροι, που όχι μόνο δέχονταν τους αρρώστους, αλλά τους αναζητούσαν κιόλας στα σπίτια τους, επισκέφθηκαν και αυτή την γυναίκα. Μόλις μπήκαν στο σπίτι της κι αφού εξήγησαν τον λόγο που βρίσκονταν εκεί, τη θεράπευσαν.

Η Παλλαδία, γεμάτη χαρά και ικανοποίηση για την παράδοξη θαυματουργία των Αγίων, θέλησε να τους ευχαριστήσει και να τους ανταμείψει. Δεν ήξερε όμως, με ποιο τρόπο θα το πετύχαινε αυτό. Γι’ αυτό, σαν ένα ελάχιστο δώρο της βαθιάς της ευχαριστίας κι ευγνωμοσύνης πρόσφερε στους Αγίους Αναργύρους τρία αυγά. Οι Άγιοι, όπως πάντα, δεν δέχτηκαν το δώρο αυτό, γιατί θα ήταν σαν να λάμβαναν μισθό.

Η γυναίκα, όμως, στεναχωρήθηκε πάρα πολύ. Γι’ αυτό «παραμόνευε» για να βρει μια ευκαιρία να τους τα δώσει κι έτσι μια μέρα ξεμονάχιασε το μικρότερο από τους δύο αδελφούς, τον Άγιο Δαμιανό, και με δάκρυα στα μάτια, του είπε : «Γιατί με περιφρονείτε; Γιατί δε δέχεσθε το δωράκι μου αυτό, σαν να ήταν σιχαμερό και βδελυκτό; Μήπως επειδή είμαι φτωχή και είναι μικρό; Σε παρακαλώ πολύ, να μη με πικράνεις άλλο, αλλά να δεχτείς το μικρό αυτό δώρο σαν να ήτανε μεγάλο.»

Με το που άκουσε αυτά τα λόγια ο Άγιος, ράγισε η καρδιά του, λυπήθηκε τη γυναίκα και πήρε τα τρία αυγά. Όταν, μετά από μερικές μέρες, ο Άγιος Δαμιανός ανέφερε το γεγονός στον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Άγιο Κοσμά, εκείνος στεναχωρήθηκε πάρα πολύ και έκανε αυστηρές παρατηρήσεις στο μικρότερο αδελφό του, γιατί παρέβηκε την υπόσχεση που και οι δύο είχαν δώσει στον Θεό, ότι δηλαδή δε θα έπαιρναν χρήματα από καμία θεραπεία. Θύμωσε μάλιστα τόσο πολύ, που ζήτησε όταν πεθάνουν να μη τους θάψουν μαζί.

Ο Άγιος Κοσμάς νόμιζε ότι ο αδελφός του δέχθηκε τα τρία αυγά σαν αντάλλαγμα στη θεραπεία που προσέφεραν στην φτωχή γυναίκα και όχι ότι τα πήρε απλά για να μην τη στεναχωρήσει. Ο Θεός, όμως, που γνώριζε τις πραγματικές προθέσεις του Αγίου Δαμιανού, δεν άφησε τον Άγιο Κοσμά να καταβάλετε από την θλίψη και την στεναχώρια, αλλά του φανέρωσε σε όραμα τον πραγματικό σκοπό του αδελφού του. Αμέσως, ο Άγιος Κοσμάς έτρεξε στον αδελφό του και του ζήτησε συγνώμη και του είπε ότι μετάνιωσε που ζήτησε να μην ταφούν μαζί. Το όραμά του όμως δεν το φανέρωσε στους ανθρώπους.

Αρκετό καιρό αργότερα, οι Άγιοι περιόδευαν στην Ασία όπου παρείχαν τις υπηρεσίες τους στους ανθρώπους. Όταν έφτασαν , στη χώρα Φερεμάν, ο Άγιος Δαμιανός αρρώστησε και εκοιμήθη εν Κυρίω. Τη ψυχή του, την παρέλαβαν άγγελοι και τη μετέφεραν στην επουράνια Βασιλεία του Θεού. Ο Άγιος Κοσμάς, μαζί με άλλους χριστιανούς, παρέλαβαν το Άγιο λείψανό του Αγίου και το ενταφίασαν εκεί. Λίγες μέρες αργότερα εκοιμήθη και ο Άγιος Κοσμάς.

Η φωνή της Καμήλας
Όταν εκοιμήθη ο Άγιος Κοσμάς, οι χριστιανοί είχαν υπόψη τους την παλιά επιθυμία του Αγίου, δηλαδή να μην τους θάψουν μαζί στον ίδιο τάφο και δεν γνώριζαν το όραμα του Αγίου Κοσμά. Ο Θεός, όμως, θέλησε να δείξει το θέλημά του και μάλιστα με τρόπο που δεν το περίμενε κανένας. Αυτή τη φορά δεν έστειλε φωνή ούτε από τον ουρανό ούτε μέσω κάποιου αγγέλου, αλλά αποφάσισε να μιλήσει μέσω μίας καμήλας, της οποίας, μάλιστα, το πόδι είχε θεραπεύσει ο Άγιος Κοσμάς από σοβαρή ασθένεια, πριν από καιρό. Άλλωστε, ο ίδιος ο Θεός είχε πει άλλοτε πως «οι λίθοι κεκράξονται».

Την στιγμή, λοιπόν, της απορίας των χριστιανών, η καμήλα μίλησε με ανθρώπινη ομιλία και είπε ότι το θέλημα του Θεού είναι να ταφούν και οι δύο αδελφοί μαζί. Αμέσως μετά η καμήλα έφυγε μόνη της για το βουνό. Μετά από αυτό το θαύμα, έθαψαν και τους δύο αδελφούς μαζί.

0 comments:

Δημοσίευση σχολίου

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ' αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.