6/29/2018 11:47:00 μ.μ.
0

Θέλω να μοιραστώ ένα αγκάθι που θεωρώ πως κάνει σοβαρή ζημιά στους περισσότερους από εμάς, τρυπάει…. εμείς συνεχίζουμε να παριστάνουμε τους άνετους. Λόγω της σοβαρότητας του ζητήματος επιτρέψτε μου να παραμείνω άκαμπτη και αγέλαστη αγγούρω, χωρίς αστειάκια. Είναι που έχει παρατραβήξει το πράμα, που δεν διορθώνεται. Τα χρόνια περνούν, τα κεφάλια και τα σώματα γερνούν, η κατάσταση αμετάβλητη. Ή χειρότερη. Ή -το ακόμα δυσκολότερο- μεταμφιεσμένη.

Τι θα γίνει λοιπόν, κορίτσια και αγόρια, με το θέμα της αυτοαποδοχής μας;
Πριν τις βουτιές στα πολύ βαθιά νερά, του τύπου «αποδέχομαι πως είμαι κατά βάση ομοφυλόφιλος» κι ας έχω γυναίκα και τρία παιδιά, ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα. Από το να κοιταχτούμε στους καθρέφτες μας και να αποδεχτούμε αυτό που βλέπουμε. Πόσο δύσκολο είναι ρε γμτ…!

Ρωτάω «τι βλέπεις στον καθρέφτη σου το πρωί;»

Γυναίκες εξήντα χρονών βλέπουν έφηβες και ανίδεες εκδοχές του εαυτού τους, να βολτάρουν σε μια πλατεία που δεν έχουν πατήσει εδώ και πολλά χρόνια, και οι άντρες να τις κοιτάζουν με κρυμμένο πόθο. Βλέπουν το σώμα που τις εγκατέλειψε πριν γεννήσουν τα παιδιά τους, πριν ξενυχτήσουν μήνες στα νοσοκομεία, να παραστέκονται σε αγαπημένους, πριν τους αποχαιρετήσουν, πριν ζήσουν, πριν κλάψουν, πριν φορέσουν ψηλοτάκουνες γόβες και παραστήσουν τα είδωλα. Το απαιτούν εκείνο το σώμα, το θέλουν πίσω.

Ρωτάω «τι βλέπεις στον καθρέφτη σου το πρωί;»

- Θέλω να γίνω εκείνη που ήμουν κάποτε!
- Για ποιο λόγο δεν αγαπάς τις ρυτίδες, το υπέρβαρο σώμα, την χαλάρωση στον πισινό σου;

Η μαύρη αλήθεια είναι πως ξέρω την απάντηση. Περί βομβαρδισμού πρόκειται. Εικόνες από όμορφες νεράιδες, συλφίδες κάθε φυλής και ηλικίας πια. Είναι πενήντα, μοιάζουν είκοσι τέσσερα! Κι εσύ πρέπει να μοχθήσεις να τους μοιάσεις. Για να είσαι αποδεχτή, να σε θαυμάζουν να σε θέλουν. Ποιοι να σε θέλουν; Αυτοί που δεν θέλεις εσύ, αυτοί που δεν θα τους ήθελες ούτε κι αν στους χάριζαν.

Το χειρότερο μου είναι η τύπου «σε βοηθάω να βρεις τον χαμένο σου εαυτό» προσέγγιση βλαμμένων ψυχοβγαλτών κάθε είδους (προσθέστε ψυχολόγους, ψυχιάτρους, συμβούλους, ότι προαιρείσθε). Σε παροτρύνουν «Κοιτάξου στον καθρέφτη» και δες την πραγματική εκδοχή σου ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ αδύνατη κουκλάρα, με ύφος μοιραίο, με μακιγιαζ, ένας βρικόλακας που δεν έχει θέση στον πραγματικό κόσμο, αυτόν που τρέχει και δεν φτάνει κάθε μέρα.

Όχι δεν είσαι εσύ!

Εσύ είσαι πενήντα χρονών, έχεις άσπρα μαλλιά, θέλεις εγγόνια ή παιδιά, θέλεις να φας χωρίς ενοχές το παγωτό σου. Και ναι, ισχύει πως τα παραπάνω κιλά μπορεί να είναι ανθυγιεινά, όμως δεν έχεις ιδέα τι μπορεί να πάθεις όντας αδύνατη. Με άλλα λόγια η υγεία είναι γενικώς επισφαλής υπόθεση. Κυρίως αν αποφασίσεις να το κάνεις εκείνο το γαστρικό μπάι πας, γιατί θέλεις να ζήσεις κι εσύ ως γυναίκα. Κούνια που σε κούναγε, έρμο μου κορίτσι!

Μη νομίσετε πως δεν μιλάει η πείρα.
Έχω κάνει πολλά πράγματα για τα οποία είμαι περήφανη.
Το πιο δύσκολο - με διαφορά - ήταν να κοιταχτώ στον καθρέφτη του μπάνιου.
Και να δω Εμένα και καμιά άλλη εκεί μέσα.
Και να Μου χαμογελάσω.
Γεια σου κούκλα μου!

Menia Papadopoulou 

0 comments:

Δημοσίευση σχολίου

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ' αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.